this is the end....


αυτό είναι το επίσημο τέλος του προσωπικού μου blog. Πλέον τα περισσότερα σχόλια που λαμβάνω είναι προιόν spam. Αυτός όμως δεν είναι ο κυριότερος λόγος που πέφτει η αυλαία.


Και θέλω να είμαι ειλικρινείς όπως ήμουν σε όλη τη διάρκεια. Η ζωή μου έχει περάσει διαφορετικές καταστάσεις κυρίως τον τελευταίο χρόνο και η διάθεσή μου δεν θα έλεγα ότι είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.


Έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω την κατάθεση των εσώψυχών μου σε κάποιοι άλλο blog διότι πολλοί γνωρίζουν την ταυτότητα μου με αποτέλεσμα να μη μπορώ να γράψω όλα όσα θα ήθελα. Έτσι σε νεά στέγη θα είμαι πιο άνετος να επικοινωνήσω και πάλι με όσους τύχει να με αναγνωσουν.


Ευχαριστώ πολύ όλους σας για τον χρόνο που διαθέσατε και για το ότι με βάλατε στην σκέψη σας έστω και για λίγο.


Γεια σας!


reveal your secret to me anonymously...αποκαλύψτε το μυστικό σας ανώνυμα

alt

reveal your secret to me anonymously...just to feel better. It is a chance to speak to somenone who is a total stranger and i will read everything and answer to you if you want.

Αποκαλύψτε μου το μυστικό σας ανώνυμα απλά για να ξελαφρώσετε και να νιώσετε καλύτερα. Υποσχομαι να διαβάσω το κάθε μήνυμα με προσοχή και να σας απαντήσω εφόσον το ζητήσετε.


Καλοκαίρι = Μετακόμιση


Το καλοκαίρι το έχουμε συνδυάσει με ένα σωρό ευχάριστες καταστάσεις αλλά μία από τις ελάχιστες εξαιρέσεις είναι αυτή της μετακόμισης η οποία πραγματοποιείται συνήθως καλοκαίρι διότι δεν βρέχει , δεν έχει κρύο και γενικά αδειάζουν περισσότερα σπίτια.


Έτσι έφτασε και η ώρα για την δική μου πρώτη μεγάλη μετακόμιση. Και λέω μεγάλη διότι όταν υπάρχει νεαρό μέλος στην οικογένεια, αφενός δημιουργείται η ανάγκη για μεγαλύτερο σπίτι και συνεπώς μεγαλύτερο αποθηκευτικό χώρο και αφετέρου αλλάζουν τόσο πολύ οι ανάγκες της καθημερινότητας που όταν ο χώρος σου γίνεται παιδικό δωμάτιο τότε πρέπει να βρεις νέο χώρο για να έχεις την ησυχία σου που και που.


Πλέον τα πράγματα ξεκίνησαν να μπαίνουν σε κούτες, οι τοίχοι να αδειάζουν από ράφια , πίνακες , αυτοκόλλητα διακόσμησης , τα καλώδια από ηχεία κτλ να τακτοποιούνται με προσοχή και το σπίτι να αποκτά ηχώ. Τα μαύρα σημάδια γύρω από τους πίνακες μου είναι αυτό που θυμίζει έντονα εγκατάλειψη και όχι τα άδεια δωμάτια. Σαν την ελληνική ταινία με τον Αντωνάκη και την κυρία Ελένη όταν άδειασαν το σπίτι τους γιατί θα κατεδαφίζονταν ώστε να πάρει τη θέση του μια πολυκατοικία...


Και όταν μπαίνεις σε αυτή τη διαδικασία θυμάσαι ξαφνικά όλα όσα έχεις περάσει σε ένα σπίτι και προσωπικά θυμάμαι μόνο καλές στιγμές. Γάμος , γέννηση του μικρού, φίλοι, γέλια, χαρούμενες καταστάσεις γενικότερα. Σαν να χωρίζεις από μία σχέση και να βλέπεις ύστερα από χρόνια ότι από τα άσχημα δεν θυμάσαι τίποτα. 


Η μεταφορά σε νέο σπίτι είναι άραγε και μία γενικότερη αλλαγή στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου; Μπαίνει δηλαδή μέσα του ένα αεράκι αλλαγής στην ψυχολογία του; Θα δείξει σύντομα.


Μέχρι τότε μερικές συμβουλές τις οποίες δεν τήρησα στο ακέραιο αλλά θέλω να σας προλάβω.

1) Κλείστε μία μεταφορική εταιρία και αφήστε τα όλα πάνω τους. Καλοκαίρι με 40 βαθμούς και μετακόμιση με κουβάλημα δεν κολλάνε.

2)Αν συσκευάσετε μόνοι σας τα αντικείμενα ξεκινήστε ένα μήνα νωρίτερα.

3)Μαζέψτε τα δωμάτια με τη σειρά. Γράψτε στις κούτες τι έχετε μέσα. πχ συρταριέρα

4)Οι κούτες που θα χρησιμοποιήσετε να έχουν λογικό μέγεθος για να μπορούν να μεταφερθούν

5)Οι πιο κατάλληλες είναι αυτές από τα γάλατα ΝΟΥΝΟΥ διότι έχουν πολύ γερή βάση η οποία δεν ανοίγει με τίποτα.

6)Μην αγκαρέψετε φίλους καλοκαιριάτικα. Τις άλλες εποχές άφοβα Smile



Καλό καλοκαίρι!!!


i hurt myself today...

I hurt myself today 
To see if I still feel 
I focus on the pain 
The only thing that's real 
The needle tears a hole 
The old familiar sting 
Try to kill it all away 
But I remember, everything 

What have I become 
My sweetest friend 
Everyone I know,
goes away 
In the end 
And you could have it all 
My empire of dirt 
I will let you down 
I will make you hurt 

I wear this crown of thorns 
Upon my liar's chair 
[- From :http://www.elyrics.net/read/j/johnny-cash-lyrics/hurt-lyrics.html -]
Full of broken thoughts 
I cannot repair 
Beneath the stains of time 
The feelings disappear 
You are someone else 
I am still right here 

What have I become 
My sweetest friend 
Everyone I know 
goes away 
In the end 
And you could have it all 
My empire of dirt 
I will let you down 
I will make you hurt 

If I could start again 
A million miles away 
I would keep myself 
I would find a way



ζησε μοναχα το παρον και ασε το μετα...ΠΥΞ ΛΑΞ αφιερωμα

Ετος: 1997

Τεταρτη 17:30. 

Τοπος συναντησης: 1ο Λυκειο Κατω Τουμπας. 

Προορισμος: Θεατρο Δασους 

Σκοπος: Παρακολουθηση συναυλιας ΠΥΞ ΛΑΞ. 


Ετος: 2011

Τεταρτη 20:00

Τοπος συναντησης: Καυτατζογλειο σταδιο θεσσαλονικης

Προορισμος: Καυτατζογλειο σταδιο θεσσαλονικης

Σκοπος: Παρακολουθηση συναυλιας ΠΥΞ ΛΑΞ. 


Τι ωραια που ειναι να γινεσαι ξανα 17 ετων;

Ειχα την τυχη να βρεθω στην συναυλια των ΠΥΞ ΛΑΞ στην Θεσσαλονικη για 14η η 15η φορα στη ζωη μου. 

Ηταν ομως η πρωτη φορα που ημουν τοσο μα τοσο συγκινημενος που τους εβλεπα. Μεσα απο το περασμα του χρονου με ειχε παρασυρει και μενα η καθημερινοτητα και ειχα φτασει στην απαξιωση του ανενεργου εδω και αρκετα χρονια συγκροτηματος. Ειπα και εγω "ποιοι ΠΥΞ ΛΑΞ μωρε;" για πιτσιρικια ειναι! ουτε στο αυτοκινητο δεν ειχα ενα cd τους πια. Στο ακουσμα ομως οτι ερχονται θεσσαλονικη δεν υπηρξε σκεψη για τον αν θα παω η οχι. Ηταν σιγουρη η παρουσια μου. 

Στις 21:32 ξεκινησε η συναυλια με το Μοναξια μου ολα. 

Καπου εκει αρχισα να νιωθω υγρα τα ματια μου. Σαν χθες θυμαμαι την συναυλια τους με αφορμη τον δισκο Στιλβη που περιειχε το συγκεκριμενο τραγουδι. Μαλιστα τοτε με αυτο το τραγουδι ανοιξαν αλλα και εκλεισαν την συναυλια. Αμεσως το μυαλο μου πηγε σε εκεινη την πιο ανεμελη εποχη. Που περπατουσαμε απο την Τουμπα μεχρι το θεατρο δασους αρκετα νωρις ωστε να ειμαστε κοντα στη σκηνη. Τοτε η μουσικη μας ηταν οι ΠΥΞ ΛΑΞ, ο Βασιλης, οι Κατσιμιχαιοι, ο Ζιωγαλας, ο Καζουλης, η Τσατσου, ο Μαχαιριτσας , ο Τσακνης και αλλοι φιλοι. Με αυτους κοιμομασταν, με αυτους ξυπνουσαμε. Δικα τους λογια ηταν γραμμενα στα τετραδια μας. 

Ε ολα αυτα γυριζαν στο μυαλο μου με αποτελεσμα να μην μπορω καν να τραγουδησω απο τη συγκινηση τουλαχιστον για μια ωρα. 

Γυρω στις 22:00 γυρισα και ειδα την εισοδο της αρενας του σταδιου. Ακομα εμπαινε κοσμος. Πρωτη φορα ειδα τοσο κοσμο σε αυτο το σταδιο. Ποσο μαλλον για συναυλια ελληνικου συγκροτηματος! 

Καποια στιγμη ο Φιλιππος ρωτης ΅υπαρχουν χρυσοψαρα εδω;΅  το τραγουδι αυτο εχει μεγαλη ιστορια πισω του...

Στη συνεχεια ηρθε ΅η εικονα του χειμωνα΅ που παντα με μελαγχολει. Αγαπημενο αν οχι το πιο αγαπημενο τραγουδι τους για μενα. 


Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω το playlist της βραδιάς για να μου ξαναέρθουν αυτά τα έντονα συναισθήματα που ένιωσα μία εβδομάδα πριν.


Δεν μπορώ όμως να μην αναφέρω την παράδοση που είχε ξεκινήσει κάποτε στο θέατρο γης όταν ακούγαμε τον στίχο "πετάς τα ρούχα σου ψηλά" από το τραγούδι "μία συνουσία μυστική" , όπου οι τότε 18 άρηδες πετούσαμε ψηλά τη μπλούζα μας! Τότε ήμασταν περίπου 2.000 άτομα όρθιοι. Τώρα είδα 10.000 γεννημένους από το 1994 και μετά να πετούν και αυτοί τα ρούχα τους ψηλά και να χαίρονται τη στιγμή. 


Τέλος αφού έγινε και το καθιερωμένο encore οι ΠΥΞ ΛΑΞ έκλεισαν τη συναυλία με ένα τραγούδι που υπήρχε στο διπλό cd "τα δοκάρια στο γρασίδι περιμένουν τα παιδιά" με τίτλο "Πυξίδα". Σε αυτό στηρίχθηκε και ο τίτλος αυτού του άρθρου. Και επειδή τα πράγματα στην χώρα μας πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο προσπαθήστε να αφήσετε το μετά και να ζήσετε το σήμερα με όλη σας την ψυχή. 

ΠΥΞ ΛΑΞ σας ευχαριστούμε για την όμορφη βραδιά...


Στα αρνητικά της βραδιάς μπορώ να σημειώσω τον ήχο που πολλές φορές νόμιζες ότι έβγαινε από τρανζίστορ παλιάς εποχής και το γεγονός ότι σε πολλά τραγούδια υπήρξε αλλοίωση του ρυθμού τους. Κυρίως τα φωνητικά δεν πατούσαν πάνω στην μουσική και είχε διαφορά από τις εκτελέσεις που ξέραμε απο τα cds.

Τέλος το θέμα με τα εισιτήρια που ενώ είχαν καλή τιμή , 11 κ 15? , δεν υπήρχε τυπωμένη ούτε καν η θύρα εισόδου. Αποτέλεσμα ήταν να περπατάς εξωτερικά όλο το στάδιο μέχρι να δεις σε ποια θύρα δεν έχει πολύ κόσμο ώστε να μπεις.  



Οδηγός φιλίας από απόσταση...

10 απλά βήματα για να είστε και εσείς ένας φίλος από απόσταση.

  1. Αποκαλέστε αχάριστο τον φίλο σας που σας δέχθηκε ότι και αν κάνατε και ότι και αν είστε χωρίς σκέψη. 
  2. Επιβάλλετε στον φίλο σας να στενοχωριέται μόνο με ότι ΕΣΕΙΣ θεωρείτε σοβαρό και άξιο στενοχώριας.
  3. Καταστρέψετε την μοναδική ίσως στιγμή ευτυχίας του με την συμπεριφορά σας και έπειτα μετά από 3 μέρες σκέψης να του την πείτε και από πάνω. Μην σας νοιάζει πως θα νιώσει. Τσακίστε τον!!!
  4. Σε περίπτωση που ο φίλος σας χωρίσει από έναν μεγάλο έρωτα εσείς γυρίστε του την πλάτη και παρατήστε τον θεωρώντας τον υπερβολικό. Πείτε του μάλιστα ότι δεν θέλετε καν να τον ακούσετε και ότι είστε με το μέρος της κοπέλας του απλά και μόνο επειδή την γνωρίζετε περισσότερο καιρό. 
  5. Όταν βγαίνετε για τα γενέθλια του σε μαγαζί που παίζει διαφορετική μουσική από αυτή που ακούτε τότε εσείς κατεβάζετε μούτρα και του δείχνετε ότι στα γενεθλιά του έπρεπε εσείς να περάσετε καλά και όχι εκείνος. 
  6. Συμμετάσχετε σε μία δραστηριότητα χωρίς να το θέλετε πραγματικά για να του αποδείξετε ότι δεν είστε ΄΄ανθρωπος που λέει και ξελέει όπως ένας άλλος φίλος του. Εκεί φροντίστε να είστε παρόν μόνο σωματικά και με κατεβασμένα μούτρα ώστε να καταλάβει ότι έκανε μαλακία. Ασχέτως αν σας είχε προειδοποιήσει για όλες τις δυσκολίες, πρέπει αυτό που έκανε να το πληρώσει.
  7. Μην ενδιαφέρεστε για το πως θα μπορούσατε να διορθώσετε τυχόν άσχημες καταστάσεις που προκαλέσατε γιατί εσείς έχετε πάντα δίκιο και έξοδα.
  8. Πάντα να θεωρείτε τους φίλους του φίλου σας κατώτερους από εσάς. 
  9. Κάντε του ότι ποτέ δεν θα σας έκανε εκείνος. Να νοιάζεστε μόνο για εσάς.
  10. Α και όταν θελήσετε να πείτε κάτι για να διορθώσετε μία κατάσταση έχετε δύο επιλογές : α) να πάτε σπίτι του, να καθήσετε 2 ωρες και να μην αναφέρετε τίποτα για το θέμα που σας απασχολεί ή β) να τον καλέσετε για καφέ και παρακολούθηση ποδοσφαιρικού αγώνα και να συζητήσετε αυτον. Ε; 
Ακολουθώντας τα παραπάνω βήματα πράγματι θα πετύχετε το να είστε ένας άριστος φίλος από απόσταση ή ... καλύτερα... σε απόσταση για την υπόλοιπη ζωή σας

όταν πια δεν έχεις όρεξη...


και δεν αναφέρομαι για φαγητό αλλά για τις γενικότερες καταστάσεις που λες δεν έχω όρεξη, όπως να βγω έξω για διασκέδαση, να κάνω κάτι δημιουργικό, να ψάξω για δουλειά, να γράψω στο blog, να πάω για μπάνιο, να τα ξαναβρώ με ένα φίλο, να πάω στη δουλειά μου, να πάω ταξίδι κτλ κτλ κτλ.


Τί μας πιάνει τελικά και έχουμε αυτή την γενικότερη άρνηση για αλλαγή στη ζωή μας; Φταίει η καθημερινότητα που δεν μας αφήνει να έχουμε όρεξη ώστε να την αλλάξουμε ενώ το θέλουμε ή έχουμε απλά μπουχτίσει και δεν αντέχουμε άλλο; Προσωπικά πάντα πιστεύω ότι η απογοήτευση από άτομα παίζει μεγάλο ρόλο όπως επίσης και ο κορεσμός. 

Υπάρχουν άτομα που πλέον έχουν τη δυνατότητα να κάνουν 500 πράγματα ώστε να ζήσουν και πάλι απλά βολεύονται στο ότι θα το κάνουν από αύριο, με αποτέλεσμα το αύριο να διαρκεί για χρόνια.

Υπάρχουν άτομα που θεωρούν το αύριο δεδομένο και δεν ζουν το "ανιαρό"; παρόν.

Υπάρχουν άτομα που πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός για όλα τα θέματα και δεν προσπαθούν να διορθώσουν τα λάθη τους γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν όσους έχουν πληγώσει.

Υπάρχουν άτομα που έφτασαν στα 30 και δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους αλλά δεν έχουν ψάξει και ποτέ για δουλειά.

Οι περισσότεροι αν τους ρωτήσεις θα σου πουν ότι δεν έχουν πια την όρεξη να προσπαθήσουν για την αλλαγή. Μιλάς με άτομα 30 ετών και νομίζεις ότι μιλάς σε 80άρηδες.

Είναι τελικά μόνο οι κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις που έχουν φέρει τον κόσμο σε μια γενικότερη άρνηση για ζωή ή κάτι άλλο;

Μήπως έχουμε αυξήσει υπερβολικά τις ανάγκες  μας και η μη ικανοποίηση αυτών μας οδηγούν στην απογοήτευση; Μήπως πρέπει να δούμε κάποια στιγμή και τα χειρότερα ώστε να νιώθουμε καλύτερα;


Μήπως το ότι τώρα αγανακτήσαμε σαν λαός είναι γιατί ξεβολευόμαστε; Μήπως ;


Αυτά για σήμερα γιατί και εγώ τελικά δεν έχω όρεξη...

Σας αφήνω να συνεχίσετε εσείς...

 


Πανελληνιες εξετασεις ... απλη διαπίστωση

Αν εισαι απο αυτους που δινουν πανελληνιες εξετάσεις σου εύχομαι ολοψυχα ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.

Να σου πω ομως και τι γινεται στην πραγματικοτητα για να μην απογοητευθεις σε ενδεχόμενη αποτυχια.

Αν υποθεσουμε οτι δινουμε συνολικα 100 ατομα εξετασεις , οι 10 δεν θα περασουν σε καμια σχολη και αυτο γιατι δεν προσπαθησαν καθολου, αφου ακομα και με βαθμο κατω του 10 υπαρχουν σχολες στις οποιες μπορεις να εισαχθεις.

Απο τους υπολοιπους 90 οι 10 μονο θα περασουν σε σχολη που συνειδητα επελεξαν. Οι υπολοιποι 80 θα περασουν σε ασχετη σχολη. Απο αυτους οι 10 θα ξαναδωσουν εξετασεις του χρονου. Οι αλλοι 70 θα γραφτουν κανονικα στις σχολες και θα γινουν νεοι φοιτητες.

Οι 10 αρχικοι που περασαν σε σχολες που επιθυμουσαν θα πασχισουν αλλα θα ολοκληρωσουν τις σπουδες τους σε ενα αντικειμενο που ηταν ενδιαφερον αλλα σε μια σχολη κατωτερη του αναμενομενου.

Οι 70 εισακτεοι θα απορουν στο δευτερο ετος τι διαολο κανουν σε αυτη τη σχολη και γιατι την επελεξαν. Γνωριζοντας οτι το μονο κριτηριο ηταν να εχουν ενα πτυχιο για να βρουν δουλεια. Θα τελειωσουν ισως και ολοι τη σχολη αλλα με πολυ ζορι και αδιαφορια για το αντικειμενο.

Ποιος απο τους παραπανω θα βρει δουλεια στο αντικειμενο που σπουδασε; Απο τη δικη μου εμπειρια μολις το 10% και μαλιστα με απανθρωπες συνθηκες.

Ετσι θα εχουμε 10 πτυχιουχους που θα ψαχνουν για δουλεια σε κατι που αγαπουν και 70 πτυχιουχους που ειτε δεν θα ψαχνουν καθολου για δουλεια σε ενα αδιαφορο αντικειμενο , ειτε θα βρουν μια δουλεια που θα τους κραταει σε μια συνεχη γκρινια και απογοητευση.


Κλεινοντας το μονο που θελω να τονισω ειναι οτι πλεον οι εποχες που ο πτυχιουχος ηταν περιζητητος περασαν. Τωρα οι επιχειρησεις θελουν φθηνα απειρα χερια. Ο ΠΕ πτυχιουχος οπως και ο ΤΕ στοιχιζουν και απαιτουν. Αρα προτιμουνται οι ΔΕ. Αυτους τους πλαθει οπως θελει το συστημα και τους εχει και ευχαριστημενους με ψιχουλα. Ετσι βλεπουμε τον μαναβη σε ενα σουπερ μαρκετ να ειναι σε πλεονεκτικοτερη θεση απο τον μηχανολογο γιατι τουλαχιστον εχει μια δουλεια αντι για καρτα ανεργειας.

Επισης καλο θα ηταν να σκεφτειτε τι ειναι αυτο που αγαπατε και για αυτο να παλεψετε. Ασχοληθειτε με αυτο που αγαπατε και δεν νιωθετε ουτε κουραση , ουτε απογοητευση , ουτε θα σας φαινονται ατελειωτες οι ωρες εργασιας και το σημαντικοτερο θα ειστε ευτιχισμενοι.


Οτι και να επιλεξετε σας ευχομαι να ειναι κατι για το οποιο δεν θα μετανιωσετε στο μελλον. Τωρα ειναι η ευκαιρια σας να χτισετε τις βασεις για το μελλον σας.


Καληνυχτα η καλημερα!


Αιμορραγώ...!

Απώλεια 50.000 μονάδων αίματος διαπιστώνεται εφέτος στα αποθέματα της εθνικής μας «δεξαμενής». Πολλές περιοχές της χώρας βρίσκονται κάτω από το όριο ασφαλείας σε...ό,τι αφορά την επάρκειά τους σε αίμα, ιδίως εκείνο που προσφέρεται από τους εθελοντές αιμοδότες, γεγονός που θέτει σε ομηρία τους πολυμεταγγιζόμενους ασθενείς και οδηγεί σε αναβολές εκατοντάδες χειρουργικές επεμβάσεις.

Το παραπάνω κείμενο το διάβασα σε ενημερωτική ιστοσελίδα στο ίντερνετ και μαζί με ένα γεγονός που μου συνέβη αυτές τις μέρες με ώθησε στην σύνταξη του σημερινού άρθρου. 

Το άλλο γεγονός ήταν η έκκληση μίας μητέρας της οποίας το αγοράκι, μόλις 4 ετών πάσχει από λευχαιμία και αναζητά άμεσα συμβατό δότη μυελού των οστών. Μάλιστα είναι από τη θεσσαλονίκη και το παιδάκι νοσηλεύεται στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο. 

Στο μυαλό μου ήρθε αμέσως ο βαφτισιμιός μου 2 ετών και ο αγέννητος ακόμη γιός μου. Η αντιδρασή μου ήταν άμεση και σήμερα το πρωί θα πάω να κάνω το τεστ συμβατότητας. Όμως πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όταν ακούμε ή διαβάζουμε μία τέτοια έκκληση συνήθως δεν αντιδρούμε καθόλου και πραγματικά αδιαφορούμε. Το σποτάκι που έλεγε 5 λεπτά από τη ζωή σου μπορεί να σώσει μία άλλη ζωή δεν πίστευα ότι μπορούσε να πιάσει τόπο. Και όμως πρόσφατα είδα ότι σε δωρεά αίματος είμαστε αρκετά ψηλά στην πυραμίδα της Ε.Ε. εκτός από φέτος που υπάρχει πτώση και δεν οφείλεται μόνο σε λιγότερους αιμοδότες αλλά και σε άλλους παράγοντες. 

Το γεγονός όμως της αδιαφορίας δεν μπορώ να το προσπεράσω. Βλέπω ανθρώπους που με δικαιολογίες του τύπου "φοβάμαι τη βελόνα" , "δε μπορώ να βλέπω αίμα" κτλ δεν μπαίνουν ποτέ στη διαδικασία δωρεάς αίματος σίγουρα χωρίς να σκέπτονται ότι μπορεί και οι ίδιοι να βρεθούν σε αντίστοιχη θέση και να έχουν την ανάγκη κάποιος να τους βοηθήσει. Υπήρξαν φίλοι που μου έδειξαν ότι για αυτό το παιδάκι που κυριολεκτικά πεθαίνει δεν είναι διατεθιμένοι να ξεπεράσουν την φοβία της βελόνας και να το σώσουν. Δηλαδή με άλλα λόγια σου λένε, "ας πεθάνει" εγώ δεν το ξέρω και δεν θα νιώσω και κάτι αν συμβεί. Και όμως δεν είναι έτσι. 

Πρέπει να έχουμε γίνει πολύ ζώα για να σκεφτόμαστε με αυτόν τον τρόπο. Εκεί έξω υπάρχουν δύο γονείς που περιμένουν οποιονδήποτε άνθρωπο , πλούσιο, φτωχό, κακό, καλό, μικρό, μεγάλο να περάσει και να κάνει ένα τεστ συμβατότητας και όμως η ανταπόκριση δεν είναι τόση ώστε να τους δίνει βάσιμες ελπίδες. 

Τελικά αναρωτιέμαι ποιος είναι καλός χριστιανός; Αυτός που τηρεί τις εντολές, κάνει νηστεία και πάει στην εκκλησία αλλά δεν πάει να δώσει αίμα για αυτό το παιδάκι ή αυτός που δεν υπακούει στις εντολές, δεν κάνει νηστεία, δεν πάει στην εκκλησία αλλά είναι διατεθειμένος να τρέξει αμέσως για να σώσει τη ζωή αυτού του μικρού;

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κοινοποιώ στους γνωστούς μου τις ανάγκες για αίμα και έτσι να βοηθήσω όσο γίνεται στη συλλογή περισσότερων μονάδων αίματος και ίσως να τραβήξω την κλωστή ευαισθησίας που διαθέτουν, ελπίζοντας να ενεργοποιήσω έναν από αυτούς κάθε φορά. 


Δώσε αίμα και γίνε δωρητής οργάνων. 

Η Ελλάδα το έχει ανάγκη.

Μπορεί να συμβεί σε όλους μας. 


www.aima.gr

 


Μια ακόμα ιστορία θα σας πω...

το κείμενο είναι από το παραμύθι Μικρός Πρίγκηπας. Επιτρέψτε μου να το μοιραστώ μαζί σας...


- Καλημέρα, είπε η αλεπού.

- Καλημέρα, απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας, που γύρισε προς το μέρος απ' όπου

ακουγόταν η φωνή, μα δεν είδε τίποτε.

- Εδώ είμαι, είπε η φωνή, κάτω από τη μηλιά...

- Ποια είσαι συ; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Είσαι πολύ όμορφη...

- Είμαι μια αλεπού, είπε η αλεπού.

- Έλα να παίξεις μαζί μου, της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος...

- Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού, δεν είμαι εξημερωμένη.

- Α! συγνώμη, έκανε ο μικρός πρίγκιπας. Μα, αφού σκέφτηκε λίγο, πρόσθεσε:

- Τι πάει να πει «εξημερωμένη»;

- Δεν θα είσαι από 'δω, είπε η αλεπού, τι ψάχνεις να βρεις;

- Ψάχνω να βρω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι σημαίνει εξημερωμένη;

- Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούν. Αυτό είναι πολύ

ενοχλητικό. Ακόμη ανατρέφουν κότες. Είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει. Μήπως

ψάχνεις για κότες;

- Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας, ψάχνω για φίλους. Τι σημαίνει «εξημερώνω»;

- Είναι κάτι ξεχασμένο για τα καλά, τώρα πια, είπε η αλεπού. Αυτό σημαίνει «δημιουργώ

δεσμούς».

- Δημιουργώ δεσμούς;

- Ναι, βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με

εκατό χιλιάδες άλλα μικρά αγόρια. Και δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδιο δεν έχεις

την ανάγκη μου. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες

αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα 'σαι για

μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...

- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Υπάρχει ένα λουλούδι... νομίζω πως

μ' έχει εξημερώσει...

- Καθόλου απίθανο, είπε η αλεπού. Πάνω στη Γη βλέπει κανείς κάθε λογής πράματα...

- Ω! Αυτό δεν έγινε στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Η αλεπού φάνηκε να ενδιαφέρεται

πολύ.

- Σ' ένα άλλο πλανήτη;

-Ναι.

- Υπάρχουν κυνηγοί σε κείνο εκεί τον πλανήτη;

- Όχι.

- Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον! Και κότες;

- Όχι.

- Τίποτε δεν είναι τέλειο, αναστέναξε η αλεπού. Όμως, η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα

της:

- Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες

μοιάζουν μεταξύ τους κι όλοι άνθρωποι μοιάζουν το ίδιο. Λοιπόν, κι εγώ κάπως

βαριέμαι. Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την πλημμύρισε ο

ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα διαφορετικά απ' όλα τ' άλλα. Τα άλλα

βήματα με κάνουν να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη. Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω

έξω από την τρύπα μου, σαν να 'ναι μια μουσική. Κι ύστερα, κοίταξε! Βλέπεις εκεί κάτω

τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε. Κι

αυτό είναι θλιβερό! Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά. Θα 'ναι υπέροχα όταν θα μ' έχεις

εξημερώσει! Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει. Και θ' αγαπώ το

θόρυβο του ανέμου καθώς θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού.

Η αλεπού σώπασε και βάλθηκε να κοιτάζει το μικρό πρίγκιπα για πολλή ώρα.

- Σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με, είπε!

- Πολύ το θέλω, απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, μα δεν έχω καιρό. Έχω ν' ανακαλύψω

φίλους και να γνωρίσω πολλά πράγματα.

- Δεν ξέρουμε παρά εκείνα που μας δίνουν την δυνατότητα να δημιουργούμε δεσμούς,

είπε η αλεπού. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να μάθουν κάτι. Αγοράζουν πράγματα

ετοιματζίδικα, φτιαγμένα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια από τους εμπόρους. Και

καθώς δεν υπάρχουν ποτέ έμποροι που να γίνονται φίλοι, οι άνθρωποι δεν έχουν πια

φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, εξημέρωσε με!

- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός, απάντησε η αλεπού. Στην αρχή θα πρέπει να

καθίσεις κάπως μακριά από μένα, όπως κάνω τώρα εγώ, πάνω στο χορτάρι. Θα σε

κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και συ δεν θα λες τίποτε. Η κουβέντα γίνεται αιτία

να δημιουργηθούν παρεξηγήσεις. Όμως, κάθε μέρα, θα μπορείς να 'ρχεσαι και να

κάθεσαι κάπως πιο κοντά σε μένα...

Την άλλη μέρα, ο μικρός πρίγκιπας ξαναγύρισε.

- Θα 'ταν καλύτερα να 'ρχεσαι την ίδια ώρα, είπε η αλεπού. Αν, για παράδειγμα,

πρόκειται να έρθεις στις τέσσερις το απόγευμα, από τις τρεις κιόλας εγώ θ' αρχίσω να

'μαι ευτυχισμένη. Όσο θα προχωρεί η ώρα, τόσο περισσότερο ευτυχισμένη θα νιώθω.

Στις τέσσερις κιόλας θ' αρχίσω να εκνευρίζομαι και ν' ανησυχώ. Θα 'χω ανακαλύψει το

τίμημα της ευτυχίας! Μα όταν εσύ θα 'ρχεσαι μια οποιαδήποτε ώρα, δεν ξέρω ποια, ποτέ

δεν θα ξέρω πότε θ' αρχίσω να καρδιοχτυπώ... Χρειάζονται ορισμένα τυπικά.

- Τι είναι ένα τυπικό; ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.

- Είναι κι αυτό κάτι ξεχασμένο από πολύν καιρό, είπε η αλεπού. Κάτι που κάνει κάποια

μέρα να 'ναι διαφορετική από τις άλλες μέρες, μια ώρα διαφορετική από τις άλλες ώρες.

Για παράδειγμα, υπάρχει μια τυπικότητα στους κυνηγούς. Την Πέμπτη χορεύουν με τις

κοπέλες του χωριού. Τότε, η Πέμπτη είναι μια μέρα υπέροχη! Κατηφορίζω για περίπατο

μέχρι τ' αμπέλι. Αν οι κυνηγοί χόρευαν κάθε φορά που θα τους ερχόταν το κέφι, οι μέρες

θα 'μοιαζαν όλες ίδιες, με αποτέλεσμα να μην έχω εγώ ποτέ διακοπές.

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίαζε να 'ρθει η ώρα του

αποχωρισμού:

- Αχ! είπε η αλεπού... Θ' αρχίσω τα κλάματα.

- Δικό σου είναι το λάθος, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.

- Μα συ θα βάλεις τα κλάματα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.

- Και βέβαια, είπε η αλεπού.

- Τότε, από αυτό, δεν κερδίζεις τίποτε!

- Κάτι κερδίζω, είπε η αλεπού, είναι το χρώμα του σταριού.

Ύστερα πρόσθεσε:

-Πήγαινε πάλι να δεις τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό

στον κόσμο.

- Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις κι εγώ θα σου κάνω δώρο ένα μυστικό.

Ο μικρός πρίγκιπας έφυγε για να πάει να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα:

- Δεν είναι ολότελα όμοια με το δικό μου, ακόμη δεν είσαστε, τους είπε. Κανείς δεν σας

έχει εξημερώσει και σεις δεν έχετε εξημερώσει κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού

μου. Κι εκείνη δεν ήταν παρά όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες. Όμως εγώ την έχω κάνει

φίλη μου κι είναι τώρα μοναδική στον κόσμο.

Και τα τριαντάφυλλα έδειξαν να τα 'χουν πειράξει πολύ τα λόγια του μικρού πρίγκιπα.

- Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, πρόσθεσε. Κανείς δεν θα μπορούσε να πεθάνει για

σας. Σίγουρα, κάποιος τυχαίος περαστικός, βλέποντας το δικό μου λουλούδι θα νόμιζε

πως σας μοιάζει. Μα, από μόνο του αυτό, είναι πιο σημαντικό από όλα εσάς, γιατί εγώ το

ποτίζω, το προφυλάσσω κάτω από ένα γυάλινο δοχείο. Γιατί είναι αυτό που εγώ

προφύλαξα με το παραβάν. Γιατί αυτό είναι που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο

ή τρεις που τις άφησα για να γίνουν πεταλούδες). Γιατί αυτό είναι εκείνο που το άκουσα

να παραπονιέται ή να περηφανεύεται ή, μάλιστα, μερικές φορές να σωπαίνει. Γιατί είναι

το τριαντάφυλλό μου.

Και γύρισε προς την αλεπού.

- Γεια σου, είπε...

- Γεια σου, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: δεν βλέπει κανείς πολύ

καλά παρά μονάχα με την καρδιά. Ότι είναι σημαντικό, δεν το βλέπουν τα μάτια.

- Ότι είναι σημαντικό δεν το βλέπουν τα μάτια, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το

θυμάται.

- Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο

σημαντικό.

- Είναι ο χρόνος που έχω χάσει για το τριαντάφυλλό μου... έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για

να το θυμάται.

- Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει αυτή την αλήθεια, είπε η αλεπού. Όμως εσύ δεν πρέπει να

την ξεχάσεις. Να γίνεις υπεύθυνος για πάντα εκείνου που έχεις εξημερώσει. Είσαι

υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...

- Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου... επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να μην

το ξεχάσει.